چرا تصاویر خشونتبار از برخی وقایع دلخراش جوامع غربی در جریان اصلی رسانهها دیده نمیشود؟
تقریباً روشن است که جامعۀ غربی سطح پایینتری از تحمل را نسبت به تصویرسازی واقعنمای خشونت دارد. این نکته در کنار واقعیت زیر یک حلقه بازخورد مثبت ایجاد میکند:
عمدۀ این اتفاق ناشی از سازوکار تبلیغات است. چندین سال است که تفاوت ماهوی در قراردادهای تبلیغگرها ایجاد شده که دست آنها را به صورت غیرمستقیم در نفود بر محتوای editorial (مثلاً متن اخبار و مقالات) خصوصاً در جریان اصلی رسانهها باز میگذارد. فرضاً شرکت خودروسازی الف در شروط قرارداد خود میآورد که در صورتی که روزنامه میخواهد محتوایی مثلاً درباره تصادفها کار کند باید .مدتی قبل (مثلاً 48 ساعت زودتر) به این شرکت اطلاع دهد و آنها هم حق دارند تبلیغ خود را بیرون بکشند.
در خارج از جریان اصلی، خشنترین و حالبههمزنترین محتوا را میشود به راحتی یافت. علت عدم وجود تصویر از فلان یا بیسار اتفاق احتمالاً ناشی از تسلط جریان اصلی رسانه بر پوشش آن اخبار است.
پینوشت: تحلیلهای «وطنفروشی» و امثال آن هم بیشتر زاییدۀ ذهنهایی است که علاقۀ وافری به نظریههای توطئه دارند.
(این مطلب در حاشیۀ یک یادداشت در گوگلپلاس نوشته شد.)
