روزنوشت‌های من

15:30 – دیر رسیدم. خوابم برد یعنی. ولی کار بازارچه از ساعت چهار شروع می‌شود. امروز هم در غرفه تنها هستم و برای همین نمی‌توانم بروم فیلم ببینم.

16:00 – «هدیۀ زوری» که در برره می‌گفتند واقعاً اینجا معنا دارد. آقاجان، خانم‌جان، وقتی یک چیزی روی میز می‌ماند لزوماً به این معنا نیست که بفرمایید بردارید.

16:15 – به تفاوت معنای «بازاریابی» با «توزیع کالای مجانی» فکر می‌کنم.

17:00 – از کنار یک میز که می‌گذرم، یک تهیه‌کنندۀ سینما به مدیر یک شرکت سینمایی می‌گوید: «کارهای فلانی [یک کارگردان نام‌آشنا] سینمای کودک درون است.» لذت می‌برم از این جمله!

17:15 – چقدر نیکی کریمی زیاد است. حتی گاهی اوقات سه چهار تا نیکی کریمی کنار هم ایستاده‌اند.

19:00 -  دختری به عنوان مدیر تأمین برنامۀ شرکت «فلان و بیسار» (مشهد) که در کار پخش خانگی محصولات ویدئویی هستند، به غرفه می‌آید تا در مورد پخش فیلم کوتاه در شبکۀ خانگی صحبت کند. به نظر می‌آید تصویر درستی از این حوزه ندارد. یک مجموعه فیلم‌های کوتاه منتخب انجمن را به او می‌دهم. می‌پرسم برداشت‌تان از بازار مشتریان چگونه است؟ نمی‌داند. آیا تخمینی از ذائقۀ بازار دارید؟ نمی‌داند. می‌گویم که تجاری‌سازی یک دغدغۀ مهم انجمن برای رفع یا تخفیف مشکلات مالی هنرمندان تازه‌کار و جوان است، اما گمان ما (من) این است که مشتری بازار ما میلی برای خرید فیلم کوتاه به این صورت ندارد، و باید فیلم را با یک/چند ارزش دیگر ترکیب کرد و یک بستۀ ارزشی مرکب تحویل مشتری داد؛ آیا مایل به ورود به این عرصه هستید؟ می‌گوید که سیاست ما کاملاً باز است. این هم یعنی نمی‌دانم.

19:30 –  انیس، یکی دیگر از مهمانان جشنوارۀ فیلم کوتاه، این بار با همسرش به ایران آمده است. این جوان تونسی، در جشنوارۀ انجمن داور بخش سینمای جهان اسلام بود و کلی حرف دربارۀ انقلاب تونس داشت. خوش‌وبشی می‌کنیم، می‌رود برای یک مصاحبه به غرفۀ Press TV، تا برگردد.

19:45 – دختری می‌آید و بروشور جشنوارۀ 2012 (پاییز 1391) را می‌گیرد. انیمیشن کار می‌کند. کارتش را می‌دهد و می‌گوید «از بروجرد هستم، پایتخت انیمیشن ایران.» برای مثل منی که ورود چندانی به این حوزه ندارد، این حرف موجب می‌شود اسم بروجرد و انیمیشن در ذهنم گره بخورد، حداقل تا مدتی. تشکر می‌کنم که از جهل بیرونم آورد.

20:00 – خانم و آقایی می‌آیند دم غرفه. به انگلیسی می‌گویند از شبکۀ المنار هستند و می‌پرسند المنار را می‌شناسید؟ می‌گویم که البته. سی‌دی می‌دهند و دی‌وی‌دی می‌گیرند و می‌روند. چند دقیقه بعد که دور می‌زنم در بازارچه، می‌بینم غرفه‌شان را خالی کرده‌اند و فقط یک سی‌دی در دستگاه گذاشته‌اند که در حال پخش است.

20:15 – همان تهیه‌کننده‌ای که در یادداشت روز قبل ذکر خیرش شد (روز سوم: 16:30) دم غرفه می‌آید و خوش‌وبشی می‌کنیم. می‌گوید فلان فیلم را که فلان گروه کار کرده‌اند دیده است و خوشش آمده است. اما آنها نتوانسته‌اند برای فیلم‌شان مجوز بگیرد. حالا او می‌خواهد فیلم را بخرد و بعد مجوزش را بگیرد. نقش مجوز در بازی اقتصادی صنعت سینما برایم روشن‌تر می‌شود.

20:30 – سه چهار نفر حزب‌اللهی در راهرو سر یک میز حرف می‌زنند. یکی‌شان می‌گوید: «دختر خواهرم می‌خواست بازیگر شود. خیلی هم مصر بود. هرچه می‌گفتیم فضای سینما خوب نیست، به گوشش نمی‌رفت. آخرش فرستادیمش پیش ...... [یکی از کارگردانان نام‌آشنای مذهبی] که به این دختر گفت اگر بخواهی بیایی در این حوزه، همه از من تا بازیگردان تا منشی صحنه تا صدابردار، همۀ عوامل از تو انتظار دارند. بالاخره دختر این‌جوری منصرف شد.»

21:00 – می‌روم برای شام. مسؤول جدید امور بین‌الملل انجمن، که از مدیران صداوسیما هم هست، تازه برای شام رفته است. همراه او و دوستانش می‌شوم. سر میز شام، یک مشتری صداوسیما از کشور آذربایجان هم نشسته است. فارسی‌اش بدک نیست. شیرین‌زبانی‌هایش بامزه است.

21:30 – به سراغ انیس می‌روم. به همسرش می‌گویم تا آنجا که یادم می‌آید شما وکیل هستید؛ انیس اینجا که بود دست از پا خطا نمی‌کرد و از شما خیلی می‌ترسید. بعد رو می‌کنم به انیس و می‌گویم: نترس، من به خانمت نمی‌گویم! پایۀ خنده جور می‌شود. اینکه شوخی‌ها برای طرفین قابل درک باشد، نشانۀ نوعی قرابت فرهنگی است. یادم می‌آید همان جشنوارۀ فیلم کوتاه را که بیش از همه با دو آرژانتینی قرابت داشتیم!

22:00 – می‌آیم سر غرفه. همه در حال جمع و جور کردن اسباب و اثاثیه‌شان هستند. ظاهراً بازارچه از پنج روز به چهار روز کاهش یافته است. دلم می‌گیرد. کلاً زود عادت می‌کنم به خیلی چیزها. مثلاً به این اینترنت پرسرعت.

22:15 – محمدرضا شفاه (مدیر سابق امور بین‌الملل انجمن) و همسرش را در حال قدم زدن در بازارچۀ نیمه‌خالی می‌بینم. می‌پرسد چطور بود تجربۀ اینجا. می‌گویم که جالب بود و کمی حرف می‌زنیم.

22:30 – دارم جمع‌وجور می‌کنم چیزهای غرفه را. فردا بچه‌ها می‌آیند برای بردن‌شان. دیگر می‌توانم برای فیلم دیدن بیایم.

22:45 – آخرین دانلودها را مرتب می‌کنم. مجموعۀ Blackwell Companions to Philosophy (سی و هشت کتاب)، مجموعۀ Routledge Communication Series (ده کتاب)، مجموعۀ Routledge Interpretive Marketing Research (شش کتاب). برای دانلود کتاب‌ها می‌توانید به Library.nu بروید.

23:00 – خداحافظ بازارچۀ فیلم کتاب. یادداشتی از تجربه‌های این چهار روز را برای پروندۀ شمارۀ بعدی نشریۀ مدیریت ارتباطات با موضوع «صنعت سینما» می‌نویسم. ممنون که توجه کردید.

12:00 – دیشب بعد از بارگذاری مطلب،  بند و بساط را جمع کردم و رفتم سالن. یک ربع از «من و زیبا» با بازی پرویز پرستویی و شهاب حسینی گذشته بود. 45 دقیقۀ فیلم را دیدم و بیرون آمدم. این قسمت از فیلم را دوست داشتم. در حال بیرون آمدن، پسر و دختری دم در ایستاده بودند. دختر با لحنی مضطرب پرسید: «شما چرا بیرون آمدید؟ فیلم خوب نبود؟» حدس زدم که از عوامل فیلم هستند. گفتم که فیلم را دوست داشتم، فقط متأسفانه عجله دارم.

12:30 – آمده‌ام که اگر خدا بخواهد این دفعه فیلم ببینم. هرچند هرشب بروبکس چنان از مزخرف بودن فیلم‌ها تعریف می‌کنند که حالم بد می‌شود. «همه چی آرومه» که از روی دست Hangover ساخته شده است (با جانشین کردن قارچ به جای مشروبات الکلی) و «زبان مادری» هم که نگو و نپرس.

13:00 – یک آقای منتقد حدوداً 40 ساله و یک هنرمند جوان حدوداً 25 ساله می‌نشینند سر میز من در راهروهای پایین. سر حرف باز می‌شود. آقای منتقد دربارۀ نحوۀ نقد فیلم حرف می‌زند. در ضمن می‌گوید حاتمی‌کیا کارگردان نیست. وقتی آن جوان وارد بحث می‌شود، به قول علماء الکلام یجر الکلام و بحث به هر گوشه و کناری سرک می‌کشد. جالب اینجاست که این آقایان هرچند بنا به حرفه‌شان باید منتقد فیلم باشند، منتقد همه‌چیز می‌شوند. این لزوماً بد نیست اما بعضی حوزه‌ها به خدا به پیر به پیغمبر تخصصی‌تر از آن است که هرکسی وارد نقدش شود. از 45 دقیقه همراهی با این آقایان، دو دقیقه تقریبا حرف زدم، همان وقتی که از رشته‌ام پرسید و وقتی گفتم مدیریت رسانه می‌خوانم، گفت زیبایی‌شناسی هنری هم در درس‌هایتان دارید؟ گفتم نه، تعداد واحدهای دورۀ ارشد محدود است و هر کسی حوزۀ خاص خود را که پیدا کرد در آن عمق می‌گیرد. گفت پس چطور مدیریت رسانه می‌خواهید بکنید؟ یعنی بلدید؟ حرف خاصی نزدم. یعنی کلا تا آخر کار که گفت پس شما چرا چیزی نمی‌گویید، و گفتم در حال استفاده از صحبت‌هایتان بودم (در حالی که در عمل داشتم دانلودهای ایبوک‌های امروز را مدیریت می‌کردم)، حرفی نزدم.

15:45 – فاطمه موسوی، دختر الجزایری‌تبار ساکن انگلستان که در جشنوارۀ فیلم کوتاه مهمان ویژۀ بین‌المللی بود، سر یکی از میزهای راهرو نشسته است. سلام می‌کنیم و خوش‌وبش. می‌گوید آن قالیچه که با ترفندی کاملاً اصفهانی به قیمتی پایین از بازار برایش خریدم را در خانه‌اش آویزان کرده است و همیشه به یادم است! دوستانش را معرفی می‌کند و گپی کوتاه می‌زنیم.

16:00 – از ماحصل جشنوارۀ عکس طبیعت ایران، کتاب نفیسی چاپ شده است که یک نسخه‌اش را به عنوان نمونه روی میز گذاشته‌ایم. یعنی گذاشته بودیم. یعنی حالا نیست.

16:30 – یک تهیه‌کنندۀ فیلم ایرانی که آدم نسبتاً معروفی هم هست، به غرفه می‌آید. چند جمله‌ای در مورد سریال جدیدی که می‌خواهد برای نمایش خانگی در سه فصل کار کند حرف می‌زند. بعد از کار و رشته‌ام می‌پرسد. می‌گویم مدیریت رسانه می‌خوانم. می‌پرسد یعنی در چه حوزۀ خاصی کار می‌کنید، مثلاً باید بروید صداوسیما؟ می‌گویم دامنۀ کار گسترده است و من تبلیغات تجاری را انتخاب کرده‌ام. می‌گوید اگر بخواهیم فیلم‌مان را تبلیغ کنیم شما چه پیشنهادهایی داری؟ ده دقیقه حرف می‌زنم و با توجه به محتوای سریالش از کلیات تبلیغ مدرن فیلم‌های این‌چنینی می‌گویم. به دقت گوش می‌دهد، از ایده‌ها خوشش می‌آید، و بعد هم شماره تلفن ردوبدل می‌کند که در آینده قراری بگذاریم و بیشتر حرف بزنیم. فکر کنم این بیشترین مدتی است که در این هفته برای کسی حرف زده‌ام. چون در زمینۀ نسبتاً تخصصی‌ام حرف می‌زدم، طرف‌ام خوب گوش می‌کرد و می‌فهمید، و حرف‌هایم به درد او و خودم می‌خورد.

17:30 – جوانی سی و چند ساله می‌آید و سلامی انگلیسی می‌دهد. از جشنوارۀ فیلم کوتاه «زردآلوی طلایی» ارمنستان آمده است. کارت و نمونه کار ردوبدل می‌کنیم. قول می‌دهم منتقل کنم و در جشنواره‌شان شرکت کنیم.

18:00 - «حالا بیا کاری بکن، آخر من غصه نشه، خاطره‌های تلخ من، رو زبونا قصه نشه.» صدای دخترکی که این شعر نوستالژیک را می‌خواند پیچیده توی این گوشۀ بازارچه.

18:15 – وقتی کسی به شما آدامس تعارف می‌کند لزوماً نخواسته شادی‌هایش را تقسیم کند. شاید دهانتان بدبوست و می‌خواهد خودش راحت شود.

18:30 – هنوز کنترل دستگاه دی‌وی‌دی را نیاورده‌اند. پس یک صفحۀ ثابت روی ال‌سی‌دی در حال پخش است چون دی‌وی‌دی ما یک منوی انتخاب پخش دارد و باید فیلم مورد نظر برای پخش را از منو انتخاب کرد.

19:00 – در کامنت‌های یادداشت دیروز، کسی نوشته بود که ضابطیان و حسنی هرشب ساعت هفت در رادیو تماشا برنامه اجرا می‌کنند. می‌خواهم بروم چند عکس بگیرم. شارژ باتری دوربین تمام شده است!

19:30 – چند دعوت‌نامۀ اختتامیۀ بخش بین‌الملل جشنواره که دوشنبه در تالار وحدت برگزار می‌شود را می‌آورند دم غرفه. خودمان که نمی‌توانیم برویم، پس می‌برم که بروبکس حالش را ببرند.

21:00 – زنگ می‌زنم به فاطمه موسوی و برای شام همراه او و دو دوستش می‌شوم. یکی از دوستان او، نعیمه مجر، مجری بخش عربی الجزیره است. دوستان فاطمه فقط عربی و فرانسه می‌دانند و اندکی انگلیسی، پس او زحمت ترجمه را هم می‌کشد. بار اول‌شان است به ایران آمده‌اند و خوششان آمده است. هتل آزادی مهمان هستند، و فاطمه می‌گوید بهتر از هتل لاله (محل اسکان مهمانان جشنوارۀ فیلم کوتاه) است.

21:15 – منوی شام شب‌ها با هم فرق دارد، هرچند همه‌شان از گوشت سفید و قرمز و مرغ است. در مجموع، دسرهایش بهتر از اصل غذایش است. امشب الویه هم در منو هست، و من می‌مانم و توضیح اینکه این غذا دیگر چیست.

21:30 – یک پسر و دو دختر ایرانی هم سر همان میز نشسته‌اند. کمی که از حرف زدن ما می‌گذرد، پسر ایرانی رو به من می‌گوید: «اکسکیوز می، ور آر یو فرام؟» واقعا یعنی این‌قدر شکل خارجکی‌ها شده‌ام؟!

22:00 – امروز هم فیلم ندیدیم. بند و بساط را جمع می‌کنم که بروم. امروز هشتصد مگابایت کتاب دانلود کردم، از جمله مجموعۀ تاریخچه‌های آکسفورد (اسلام، جنگ مدرن و موسیقی غربی)، دانش‌نامه‌های فرهنگ معاصر Routledge (انگلستان، چین، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، اسپانیا، و آمریکای لاتین)، دانش‌نامۀ فرهنگ‌های جهان (آمریکای شمالی؛ اقیانوسیه؛ آسیای جنوبی؛ اروپا؛ جنوب‌شرق و شرق آسیا؛ روسیه و اوراسیا و چین؛ آمریکای جنوبی؛ آمریکای لاتین و حاشیۀ کارائیب؛ و آفریقا و خاورمیانه)، مجموعۀ کتاب‌های روابط فردی  انتشارات LEA، و کلی چیزهای دیگر. گفتم که دلتان بسوزد!

مقدمه: از پنج‌شنبه 13 بهمن تا دوشنبه 17 بهمن، بازارچۀ جنبی جشنوارۀ فیلم فجر در سالن همایش‌های برج میلاد برقرار است. من هم قرار است در غرفۀ انجمن سینمای جوان باشم. هر روز یک پست می‌گذارم از مشاهدات‌ام در این بازارچه. همین.